Het is zover. Die gevreesde tweede virusgolf: we zitten er middenin. Helaas betekent dat niet alleen dat er weer maatregelen en restricties zijn op sociale activiteiten, maar ook dat er veel therapiesessies plaatsvinden via zoom. Het voelt nu anders, nu kinderen nog wel naar school mogen en er bij hoge uitzondering nog een ritje naar locatie mogelijk is. Toch staan we voor mijn gevoel minder stil bij de eventuele impact van opnieuw voornamelijk therapie via zoom. Daarom deze blog, om je mee te nemen in de vragen die ik mezelf de afgelopen weken stelde en waar ik jou ook toe wil uitnodigen.

 

Hoe ervaar je deze tweede golf?

Oké, misschien voelt een tweede golf iets minder overweldigend dan de eerste, je weet immers het één en ander over hoe het de vorige keer verliep. Er is (nog) geen volledige lockdown en we zijn inmiddels allemaal een soort van gewend aan zoom. Met nadruk op dat ‘soort van’. Bij mezelf merkte ik de afgelopen week de neiging om dit aarzelende gevoel weg te drukken. Mag ik dit nog wel moeilijk en lastig vinden als het ‘al’ voor de tweede keer gebeurt? Het antwoord is natuurlijk ja. Je zegt tegen die studente op haar herexamen ook niet dat ze het de tweede keer niet meer moeilijk mag vinden, toch? Maar ik betrapte mezelf wel op deze strenge ‘het is nu eenmaal zo, niet zo zeuren’ gedachte. En hoewel het gezond is om de realiteit onder ogen te komen en je schouders er onder te zetten in moeilijke tijden, is het ook belangrijk om stil te staan bij wat die tijden met je doen. Ook als het de tweede (derde, vierde, je snapt het wel) keer is.

 

Wat heb je nodig in deze ervaring?

Stilstaan bij wat je voelt geeft je geen garantie dat het minder pijnlijk wordt, maar kan wel een verlangen doen opborrelen dat zich richt op het draaglijker maken. Op het moment dat ik mezelf betrapte op mijn strenge ‘niet zo zeuren’ gedachte, kwam ik onder ogen dat ik daarmee wilde weg maken dat ik baal van de hele situatie en me zorgen maak over langdurige zoom behandelingen. Daaruit ontstond ook het verlangen om me te verbinden met andere mensen. In dit geval met name collega’s, die in hetzelfde schuitje zitten. Met hen praten, met elkaar sparren over de aanpak en de hoop uit te spreken dat alles snel weer normaal wordt. Dat initiëren, je handopsteken en zeggen: ‘ik baal hiervan en het maakt me bezorgd’ is natuurlijk hartstikke spannend. Daar kreeg mijn ‘niet zo zeuren’ gedachte nog een staartje, namelijk: ‘je bent vast de enige’. Herkenbaar? Bij deze weet je dan meteen dat je dus niet de enige bent. Dat bleek ik ook niet te zijn. Opnieuw niet.

 

Wie heb je nodig in deze ervaring?

Het is belangrijk te weten bij wie je met je verhaal terecht kunt op het moment dat je je kwetsbaar voelt. Welke mensen geven jou het gevoel dat je welkom bent met je verhaal? Wie heeft  je uitgenodigd om je uit te spreken? Wie zijn niet bang een kritische vraag te stellen of hun herkenning uit te spreken? Als je nu aan iemand zit te denken, kan het nog steeds spannend zijn om je uit te spreken en kwetsbaar op te stellen. Toch wil ik je uitnodigen dat te doen, omdat je uitspreken een vorm van verbinden is en verbinden maakt minder eenzaam, minder schaamtevol en minder streng.

 

Er zijn geen ‘helpers’ en ‘hulpbehoevenden’ in de wereld. Er zijn alleen mensen, die stuk voor stuk door ups en downs gaan en waarbij we elkaars steun, ervaring, humor en medeleven goed kunnen gebruiken.

 

Zeker in deze tijden.

Liefs,

Loïs Goris.

 

Wil je meer tips over therapie via zoom? Klik dan hier voor een blog van onze Coörinator van de Academy en oud-Ervaringsprofessional Hanneke.