De zomer en een eetstoornis gaan vaak lastig samen. De dagen op het strand, zomerse kleding en gezellige barbecues met vrienden zorgen voor veel stress. Onze Ervaringsprofessional in Nijmegen Loïs Goris kan dit als geen ander begrijpen. Vanaf haar veertiende kampte ze met een combinatie van anorexia en boulimia, waardoor de zomer altijd weer een grote uitdaging voor haar was. Inmiddels is ze hersteld en kan ze volop genieten van de zomer. In deze blog blikt ze terug op de tijd dat haar zomers in het teken stonden van het streven naar het ‘perfecte beeld’ en wat je eraan kan doen om dit gevoel niet te laten overheersen.

Daar zitten we dan… de wereld gaat weer langzaam open en het is opeens alweer juli. De zomer staat voor de deur. Hoewel die er dit jaar waarschijnlijk anders uit gaat zien dan de voorgaande jaren, betekent het vaak toch: zon, ijsjes, bikini’s en veel vrije tijd. Iets waar ik nu naar uit kan kijken, maar wat in mijn eetstoornis tijd wel anders was.

Het ‘perfecte beeld’ nastreven

Ik herinner me de eindeloze pogingen om me dit jaar wél ‘klaar voor de zomer’ te voelen. De buikpijn van het hongeren, het moeten sporten bij 30 graden, de eindeloze dagen zonder structuur en vol moeilijke uitdagingen. Op die dagen vergeleek ik mezelf continu met de mensen om mij heen, mensen die iedere dag iets te doen hadden, mensen die dunner en mooier waren, mensen die beter gepresteerd hadden in hun vakken voor de vakantie, mensen die wél van uiteten en terrasjes konden genieten en ga zo maar door. Nog voor de zomer goed en wel begon, was ik er alweer klaar mee.

Terugkijkend vind ik het soms moeilijk te beseffen dat ik zo veel energie en tijd heb besteed aan het streven naar dat perfecte beeld van ‘klaar voor de zomer’ in mijn hoofd. Want laat me je één ding zeggen, ik kwam er nooit.

Zomer-klaar

Het concept ‘zomer-klaar’ is eigenlijk ook een raar iets. Want, wanneer ben je dat dan? En nog belangrijker, wat kost dat je? Kost het je iedere dag bezig zijn met de vraag wat je vandaag wel of niet mag eten? Hoeveel je vandaag wel of niet moet sporten? Het binnen blijven tot je ‘perfect’ bent terwijl anderen buiten genieten in de zon? Het ‘ik ben pas goed genoeg als ik…’?

Voor een lange tijd was mijn antwoord op het bovenstaande ‘ja’ en had ik wel honderd invullingen op de stippellijn. Daardoor heb ik veel gemist, niet alleen uit angst om er niet als een fotomodel uit te zien in bikini, of angst om aan te komen, maar vooral uit angst niet goed of leuk genoeg te zijn. Niet echt ergens bij te horen, er niet echt te mogen zijn.

Trek aan de bel!

Daardoor heb ik veel gemist. Dat was niet mijn schuld, maar gaf wel de ernst van mijn probleem aan. Als jij je hierin herkent, is het heel dapper om aan de bel te trekken. Om hulp te vragen, met een therapeut te gaan praten tijdens je behandeling of lotgenoten op te zoeken. Als je merkt dat de eetstoornis aan je begint te trekken deze zomer, laat dat dan niet ongemerkt aan je voorbijgaan. Natuurlijk kun je hem niet van de één op de andere dag de deur uit zetten, dat zou veel te eng zijn. Maar door hem op te merken, je er bewust van te zijn dat je wordt getriggerd, kun je je ook afvragen of je er ook aan toe wil geven?

Zoek contact, praat met iemand die het verdiend heeft jouw verhaal te horen, deel je gevoel van getriggerd raken met je therapeut of schrijf en teken er over in je therapieboekje. Geef niet toe. Daag jezelf uit om het te verdragen.

Wees zoals jij nu bent, deze zomer. In jouw lichaam, met het gewicht dat daarbij hoort. Je hoeft je niet groter voor te doen dan je bent en ook niet kleiner. Ga achter jezelf staan en ontdek dat jij niet de enige bent die dit soort dingen moeilijk vindt.

Vertrouwen krijg je door te doen en het doen geeft je vertrouwen.

Liefs, Loïs